یادداشت‌های یک مازوخیست

نوشته‌های عرفان باقری

یادداشت‌های یک مازوخیست

نوشته‌های عرفان باقری

پیام های کوتاه
طبقه بندی موضوعی
نویسندگان

۱۳ مطلب با موضوع «شعر» ثبت شده است

می­تابد از گذشته به امروزِ تار او

      _ این­جا که ناگزیر

      بر روی نامبارک شب روی سوده است _

دیروزهای روشن خورشیدوار او

      _ آن توشه­راهِ مشتعل از آن­چه بوده است _

 

او

    ،آن سترگ مرد،

با چشم­های به ظلمت خو نکرده­اش

مبهوت و خیره بر شبِ سنگین و بی­عبور

مانده­ست و ناگهان

زآن هور پرغرور،

    زآن آتش نهفته که در سینه­ی قرون

    جاوید روشن است

    از ذات پاک «آذر» و از مهر «میترا»،

    _ امشاسپند آتش و امشاسپند هور _

روشن شود تمام نگه­منظرش به نور

از هرکرانه به هرکران دور.

 

او با نگاه ژرف،

با دیده­ی صبور،

با چشمِ پیش از این

مبهوت و خیره بر شب فرتوت و پیر و کور،

می­بیند آن­چه هست

وز ذات هر حقیقت و زیبایی خبر دهد

بر خویش و دیگران

آن سان که نیز می­رمد از خویش­تن حواس.

 

آینده­اش ولی

از تابش مشعشع و گرم گذشته­اش

بر حالِ صلب او

محصور سایه­ای­ست:

سرد و سیاه­فام

تاریک و ناشناخته و پربیم و پرهراس.

 

آری چنین بوَد

فرجام «سوشیانس».

 

۱۰ آذر ۱۳۹۵

عرفان باقری

  • عرفان باقری





″ چه غروری
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌_تلخ و خاموش و ملال‌انگیز_
‌‌ ‌‌ ‌ ‌دارد آن سیمرغ
‌ ‌ ‌ ‌‌بر چکاد کوه قافِ غایب از انظار″

و سپس از دور
با سر انگشتش نشانه
مرد را روی چَلیپایی سترگ‌اندام رفت و گفت:
‌ ‌-″ اوست آن پیغمبر مطرود
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌از خدایی آفریده‌یْ خویش
‌ ‌ ‌ ‌ که بشارت داد قومش را
‌ ‌ ‌ ‌ از یقینِ انهدام نور،
‌ ‌ ‌ ‌ ‌وز هجوم هجمه‌ی‌ یأس و سیاهی‌های گسترده.
‌ ‌ ‌ ‌ ‌نه در اعصار دراز و دور،
‌ ‌ ‌ ‌بلکه در این روزگار روسپی که‌ش زیستن داریم؛
‌ ‌ ‌ ‌بلکه در نزدیک آینده.″‌

‌▫ـ‌‌‌
‌‌
‌ ‌ ‌‌‌‌″ اوست آن پیغمبری که‌ش دست خونین مسیحایی دروغین
‌ ‌ ‌ ‌بر صلیب آورد.‌

‌ ‌ ‌ ‌بر صلیب خویش‌تن ،زنده،‌
‌ ‌ ‌ ‌در نهفتِ خلوتِ آمال پاکش خانه کرده‌ست اوی ،پندارم،‌
‌ ‌ ‌ ‌که به‌سان ژنده‌گرگی سالخورد و زخم‌خورده
‌ ‌ ‌ ‌گوشه‌ای کِز کرده است و زخم‌های کهنه‌اش را گاز می‌گیرد.‌‌

‌ ‌ ‌ ‌و کنون تبشیر تاریکش
‌ ‌ ‌ ‌،همچو نوری از حقیقت،
‌ ‌ ‌ سر برون آورده از نطفه
‌ ‌ ‌ ‌بر فراز پَستنای آسمان سرنگون شهرِ ،چون آوار، ظلمت‌فام
‌ ‌ ‌ ‌پر گشاده، اوج را پرواز می‌گیرد.″‌‌
‌‌
‌‌▫ـ‌‌
‌‌
‌لحظه‌ها خاموش ماند؛ آنگاه
لب به تلخی واگشود و گفت دیگربار:
‌ ‌ ‌ ‌‌″چه غروری‌
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌_تلخ و خاموش و ملال‌انگیز_
‌ ‌ ‌دارد آن سیمرغ
‌ ‌ ‌ ‌بر چکاد کوهِ قاف غایب از انظار″‌‌



‌‌‌•‌‌‌‌‌‌
آبان ۹۵
#عرفان_باقری ‌

  • عرفان باقری


•‌‌‌‌
‌‌

‌چون او را می‌بردند[...] گروهی بسیار از مردم، از جمله زنانی که بر سینه‌ی خود می‌کوفتند و شیون می‌کردند، از پی او روانه شدند. عیسی روی گرداند و به آن‌ها گفت « ای دختران اورشلیم! برای من گریه مکنید. برای خود و فرزندانتان گریه کنید. زیرا زمانی خواهد آمد که خواهید گفت: ″خوشا به حال زنان نازا! خوشا به حال رحم‌هایی که هرگز نزادند و پستان‌هایی که هرگز شیر ندادند″. در آن زمان به کوه‌ها خواهند گفت: ″بر ما فرو افتید″ و به تپه‌ها که: ″ما را بپوشانید″. زیرا اگر با چوب تر چنین کنند با چوب خشک چه خواهند کرد؟ »‌
انجیل لوقا : بر صلیب شدن عیسی


•‌‌‌‌
در زمانی که خروش آفتاب سرد خاموشید
وز زلالِ چشمه‌سارِ ماه نقره‌فام
دودی از خاکسترِ ترس دوام سلطه‌ی پربیمِ شب جوشید؛
در زمانی که به هر ناپاک‌تر دهلیز
،در نهفت حجره‌هایی کوچک و چرکین کزیشان
‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌حجمی از بوی حشیش و خمر و خوی می‌خاست،‌
صد مسیح از بطن زهدان مقدس‌خوانده‌ی
مادرانی روسپی‌وش می‌طلوعیدند
و بشارت‌گاه خیل خسته‌ی
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌صدها نگاه مؤمن و در انتظارِ منجیِ خلقی گرسنه،
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌بسته‌ی رنجیرِ صد تحقیر می‌گشتند؛
(با که باید گفت این؟
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌آوخ!
جَخ بدان هنگام)
آن مسیح راستین، آن منجی موعود،
او که پیش از خیزش بانگ خروسان
،نارسیده صبح، شد انکار یارانش
و فراموشانده بودندنش به خیلِ خاطر حوّاریون سست‌پندارش
خود به دستان پر از مهر پدر،
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌بی تاج خار و شام آخر؛‌
با سکوت‌آشام لب‌هایش
_ تشنگی‌آغشته‌ی زهرابِ «مُر» ،‌
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ بی نوش‌خند صبحی از معراج _
در گرانی‌گاهِ سنگینِ مدوّر یورش صدها سمندِ بی‌سوارِ برف‌پوش
_آمده از ژرفنای دورتر افسانه‌ها‌
‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ تا جلجتای هرکجایی‌ها_
بر چلیپا شد.

واپسین تک پرتو امید:
سبزنای زندگی‌بخشنده‌ی دم‌هاش
_خُردجان و زخم‌خورده شعله‌ی شمعی
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌نشسته در گذار بادها، در معبر طوفان_
با نفس‌ها، آه‌های واپسینش
در مغاک آسمان سینه‌اش چون آفتابی سرد خاموشید.‌
مهر ۹۵‌

  • عرفان باقری
۱۴
شهریور
•‌
رفته از دیرپسین ثانیه‌های شب تار؛
‌ ‌ ‌گه که آفاق کند زمزمه از مطلع صبحی زرفام،
‌ ‌ ‌گه که آواز دهد پرتو نوری ز دل شب به قیام
‌ ‌ ‌که :
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌″شکستن باید هیکل این شوم و دژآیین حصار″،‌
‌ ‌ ‌گه که خورشید نشیند به سریر سحر و پایگه پاک پگاه
‌ ‌ _‌و به شاباش به سر تا سر آفاق بپاشد زر ناب_‌
مردمانی به امیدی چه گزاف
نگران رو به سپهری که به چهره زده از مخمل اصباح نقاب
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌_ آسمانی نورنگ
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌هور تابانْش گرفته‌ست اورنگ _‌
به دعا می‌خوانند :
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌″ای چراغ تبِ تندِ سحر،
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌- ای کوره‌ی تابان حیات
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌مزرعِ خوشه‌ی نور
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌مادر هستی و هُرم،
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌-‌ ‌ای خورشید
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌،دامنت گهواره‌یْ پرورش هر چه امید،
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌دختر پادشه نیک‌وشان _هورامزد_
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ایزدی فرّه پرمهر فروغت جاوید″‌
‌‌
لیک من می‌بینم
که به دیگرباره
همه مردان خروشان‌خوی لشکر شب،
زنده،
‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ پر کینه‌تر از پیش‌تر و پیش‌ترش،‌
‌به صحاری فلک‌ می‌تازند.‌
قدم از گستره‌ی سلطه‌ی هوری شررافشان کوتاه،
خیمه‌ها ،سایه‌وش، از پیکر ما بستن را
پنجه بر گستره‌ی پست زمین می‌یازند.‌
‌‌
‌‌
‌۹۵/۶/۱۳
#عرفان_باقری
  • عرفان باقری
۲۱
مرداد
در اتاقی کوچک و خاکستری که آرمیده در هیاهوی کلاغان
‌ ‌ ‌ ‌                            - گوشه‌ای از دامن پاک پگاه
و تمام کنج‌هایش میزبان جنگ‌های فلسفی‌ست،
من درون حجمی از احساس‌های لاژوردی، غوطه‌ور،
از عروق تنگ و تارم می‌زدایم آرزوی مرگ را
و نقوش شاد نیرنگ نگاهی پرنگار و دور را
بر رگان تازه‌خونِ آرزوها خالکوبی می‌کنم.

پگاه ۱۵ خرداد ۹۵



پانوشت : لابه‌لای چرک‌نوشته‌ها پیدایش کردم... گویا پگاهی بر خلاف این پگاه سخت امیدوار بوده‌ام و عجولانه بر صفحه‌ای چنین نوشته‌ام و کنارش گذاشته‌ام برای پاک‌نویسی که نشد. چرا که کاغذ مفقود و فراموش شد تا ساعت پیش که اتفاقی بدان چرک‌نوشته برخوردم. برخوردم. اما پاکنویس کردن و تصحیح این سطور چندان مقدور نمی‌نمود چرا که شعر عصاره و چگاله‌ی لحظه‌ای‌ست (لحظاتی چه کم‌یاب) که متاسفانه در این دم از چنگم گریخته‌اند و بازسازی فضای بستر شعر برایم ناممکن است. باری؛ در این روزها که سکوتی چسب‌ناک لبانم را به هم دوخته است و ″حبرم اندر محبر پر لیقه چون سنگ سیه بسته″ و شعر از برم کوچیده است ، گفتم شاید اشتراک همین چند سطر چرک‌نوشته‌ی ایام نه چندان ناامیدِ نه چندان دور با شما خالی از لطف نباشد.
  • عرفان باقری
.
خواهرانِ ماه‌
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌_ آن تاریک و روشن نیمه‌های از ازل محبوس
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ در مُشْکوی شب‌هایی همه تشویش ،‌
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ کندر آن هر شعله‌ی خُردِ ستاره رو به خاموشی‌ست _‌
‌بی‌رمق از آرزو‌ها ، یأس‌ها آواز می‌خوانند .‌
‌--‌
‌-‌ نیمه‌ی روشن :‌
‌″ گرچه دور از دسترس در چشم می‌آید ازین جایی که ما هستیم ،‌
‌مشعل فرخنده‌ی خورشید .‌
‌لیک زو هر لحظه تار و پود طرحی نامنظمْ‌نقش و وهم‌آسا‌
‌_ طرحی از تکْ پرتویی کآید به سویم ، پرتویی باریک _‌
‌می‌زند چشمان من بر لوحی از امّید‌
‌، و بشارت می‌دهد انجامِ بدفرجامِ شب را که شود نزدیک ،‌
‌با خطوط ماتی از نوری تن‌آلوده به تیره رنگی از تردید .‌
‌‌
‌نیز می‌بینی تو او را ، پرتوافشان ، در کران کهکشان ؟‌ تاریک !‌‌
‌نیز می‌بینی تو او را که تواند منجی ما بود اگر تازد رمنده‌لشکر نورش ،‌
‌سوی این مُشْکوی شومِ پرشکوهِ شامِ پرتشویش
و فروزد شعله‌ی صبحی برین دژخیم و ما را از طلسمِ سایه‌های شب کند آزاد ؟‌ ″‌‌
‌‌
‌‌
‌- نیمه‌ی تاریک :‌
‌″ ای محال‌اندیش و خوش‌باور مرا همزاد ! ای روشن !‌
‌آتش از یاوه‌امیدت بر تل خاکستر خاموش و سرد یاس‌هایی راستین مفکن !‌‌
‌در سکوت این مشبک شب که هر ثانیه‌اش سالی‌ست
نیز می‌پرسم ز خود چون تو
که تواند بود آیا هیچ کآید تک سواری از طلایِه‌یْ لشکر خورشید
‌ ‌ ‌ ‌ سوی این بیغوله‌ی تاریک ؟‌
_ رایت امید در دستتش ،
‌ ‌ ‌ ‌ همان تک پرتو باریک _
‌*‌
های ...‌
‌ ‌ ‌ ‌ اما ...
آوَخ و افسوس .

من ندیده‌ستم که روشن پرتویی هرگز گذر دارد ازین آفاقِ خاموشی
و نمی‌پندارم از  این شب برآید هیچ‌گه وهمی
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌_ اگرچه بی‌فروغ و سرد _‌
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ازآن قندیل تابانی که می‌گویند در هفتم فلک جاری‌ست .‌
آنچه می‌بینم شب است و شب .
آنچه می‌بینم شب است و این تویی تنها شعاع نور در این تیرگی ؛ که‌ت پای در بند است .
آنچه می‌بینم شب است و خنده‌ی شیطان که خرسند است ...‌‌
ای محال‌اندیش و خوش‌باور مرا همزاد ! ای روشن !‌
آتش از یاوه‌امیدت بر تل خاکستر خاموش و سردِ یأس‌هایی راستین مفکن ! ″‌
‌--‌
خواهران ماه
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌_ آن تاریک و روشن نیمه‌های از ازل محبوس
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌در مشکوی شب‌هایی همه تشویش
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌کندر آن حتی تقلای چراغِ اختری خاموش پیدا نیست _‌
‌بی‌رمق از فوج یأس و آرزو آواز می‌خوانند .‌
۱۳۹۴/۳/۶
#عرفان_باقری
  • عرفان باقری
۲۵
فروردين
تاریک‌واژ بودنِ بی‌وصف شعر آن‌
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌فرهادواره‌ای که به رگ‌هاش تیشه زد‌
واگویه و شعار ،
‌ ‌ ‌ ‌ ‌بیهوده و عبث ،
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ پوچ‌ و گزافه نیست .
این خود چگاله‌ی اندوه قرن‌هاست‌
‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ که می‌نویسمش .
این خود رسالتی‌ست که من احساس می‌کنم .
این خود رسالتی‌ست
که‌ش شانه می‌کشم به قدم‌های سست خویش
، با گام‌های خسته و پایِ پرآبله ،
تا پُر کنم به تیرگیِ زهرِ واژگان
سوراخ‌های روشنِ رختِ عزای شب
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ، این جامه‌ی پریش ،
آن نورْمُرده لکّه‌های ستاره را .
این خود رسالتی‌ست که با جنبش قلم
بر شانه‌های خود کشم و شانه می‌کشم
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ، شانیدنی به زهر سیاه واژگان ،
آویخته به چهره‌ی مهتاب‌گونه‌ای
شب را را که زلف در هم معشوقه‌ی خداست .
این خود رسالتی‌ست
که‌ش شانه می‌کشم به قدم‌های سست خویش
، با گام‌های خسته و پایِ پرآبله ،
بر کوه بیستون ؛
اینگونه به رسالتی از شاعرانگی
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌‌ ‌‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌‌‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌مبعوث می‌شود
فرهادواره‌ای که به رگ‌هاش تیشه زد .
۹۵/۱/۲۴
#عرفان_باقری
  • عرفان باقری
۱۵
فروردين

یأس گردابی فروبلعنده است ؛
نیز تنهایی
            تو را تا مرکز تاریک وهم‌انگیز خود خواهد کشاند ،
تا فضای دنج میعاد الهه‌های مشکین‌پوشِ کافورینه‌بوی ،
در سکوت سایه‌ها
ایستاده در میان پرده‌هایی برف‌گون با لکّه‌های نامنظمْ‌نقش از قطْرات سرب ؛
چشم‌های ماتشان از اتفاق گنگ و نزدیکی بشارت می‌دهد
و نفس‌هاشان چنان تب‌دار و پی در پی برون می‌آید از سینه
        - که پنداری رسوبی از براده‌های خورشید عبوس ظهر دوزخ
          ژرفنای قلبشان را نور بخشیده‌ست و آن را در تپش آرد
و سکوت غالب لب را به هذیان‌گونه اورادی فرو ریزند
که به روی پرده‌های برف‌گونِ پهنه‌ی آفاق تنگ چشم 
جای پای مرگ را ، بی‌طرح و بی‌نیرنگ ، همچون لکه‌ای از قطره‌های سرب می‌پاشند
*
یأس گردابی فروبلعنده است ؛
               نیز تنهایی .
#عرفان_باقری
پاسی از بامداد ۱۵ فروردین ۱۳۹۵
  • عرفان باقری
۰۳
فروردين


هلا دلاور پسین
چه می­کنی ؟!
درون این حصارِ تنگ و کینه­‌رنگ دشمنانِ بی­‌درنگ گاه جنگ
،که چشمِ خشمشان کنون تو را نگاه می‌کند ،
چرا چنین نظاره‌­ی جنازه­‌ی برادران خویش را
به گریه اوفتاده­‌ای ؟!
            چه می‌­کنی ؟!
                        چه می­‌کنی ؟!
 
هلا دلاور غمین
            هلا امید واپسین
بدان !
            بدان !
کنون تویی نشانه­‌ی خدنگِ تیرِ شومشان :
            ( تیرْ سوار بر کمان
کمان درون کینه­‌جویْ حلقه­‌ی حماسه­‌ساز مشتشان
            شکار سینه­‌ی تو را به کین نشسته در کمین )
 
 
 
گزیر در گریز نیست .
سپاه پهلوان شهر خود ببین ،
که تا پسینْ نفس نبرد کرده­ اند
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌و چون یلان به افتخار مرده­‌اند .
به دست خویش قبضه­‌ی سلاحی از دلاوران خفته بر زمین بگیر !
به سان کوه استوار
بلند شو ز خاک پست
‌  ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ و چون دلاوران بمیر !
 
#عرفان_باقری
۳ فروردین ۹۵

  • عرفان باقری



استوار اِستاده‌ام من بر فراز .
اندکی بالاتر از انبوهِ اندوهِ سرشک چشم‌هایی ، به تمامی واگشوده ، که مرا می‌نگرند
و صدایی کز هیابانگ دهن‌هاشان فراخیزد به خِنچِ باد صیغل می‌خورد .
من سراسر اضطراب ،
جستجوی آشنا را چشم می‌دوزم به خیلِ خلقِ بی‌پلکی زدن ،
خیره بر من ، منتظر .
-" پس کجایی تو ؟ کجا ؟
در میان خیل این نامردمان باشی اگر
برقِ چشمِ شب‌فروزت آشکارا خواهد آمد ، همچو ماه تابناکِ شام یلدا ، در نظر .
پس کجایی تو ؟ کجا ؟ "
*
بانگ باد و پچ‌پچِ جمعی پریشان تنگ می‌پیچد به هم
و بدآهنگترین آواز خود را می‌دهد سر
آفتابِ بی‌فروغِ سردِ پنهان در پسِ پستوی صبح .
پلک بر هم می‌نهم ؛
گوش می‌بازم دقیق
-" این صدای اوست ؟! " ‌ ‌ ‌ ‌ ( گویم زیر لب با شوق و بغض )
" می‌شناسم من طنین خنده‌اش را
، که بشارت می‌دهد از انهدام هجمه‌ی کابوس‌های هر شبم . "
*
پا به روی شانه‌های صندلی ، اِستاده‌ام من بر فراز
می‌درد فریاد کم‌جانی لبان بسته‌ام را پرگداز :
-" آمدی ؟!
این رشته‌ی پیچیده گِردِ گردنم گیسوی توست ؟!
که شده هم‌بستر نای نحیفم ،
وَ چنین نامهربان بر پوستم نقش افکند .
وه چه شیرین است :
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ گویی شارَگم را نبض گیرد عروةالوثقیٰ‌یِ حول گردم ... "
*
چشم‌بسته ،
غوطه‌ور بر تابِ امواجِ طنینِ خنده‌های تو در اقصای خیال ،
صندلی با ضربتی از زیر پایم شانه خالی می‌کند .
بانگ باد و هق‌هقِ جمعی پریشان تلخْ می‌پیچد به هم
جاذبه ، افتان و خیزان ،
خویش را تا بوسه‌گاه نایِ من بر ریسمان بالا کشد
و بدآهنگ ترین آواز خود را می‌دهد سر
آفتاب بی‌فروغِ سردِ پنهان در پسِ پستوی صبح .


۲۱ اسفند ۹۴
#عرفان_باقری
  • عرفان باقری